Migrantenverenigingen

Omschrijving

Vlaanderen en Brussel kennen een grote verscheidenheid aan lokale allochtone zelforganisaties of migrantenverenigingen. Inhoudelijk vertaalt deze verscheidenheid zich in het activiteitenaanbod, de dienstverlening, de sensibilisering en de belangenbehartiging van deze zelforganisaties ten aanzien van diverse doelgroepen (jongeren, vrouwen, senioren, vluchtelingen, asielzoekers, woonwagenbewoners, mensen zonder papieren,...) en in het kader van diverse maatschappelijke domeinen (wonen, werken, welzijn, onderwijs, cultuur, sport en recreatie, media ... ).

Federaties

Het decreet van 19 april 1995 betreffende het volksontwikkelingswerk in verenigingen vormde bij een aantal zelforganisaties een drijfveer om zich te federeren. Dit gebeurde vanuit een etnisch-nationale, etnisch-culturele, thematische of levensbeschouwelijke invalshoek. Momenteel telt het allochtone verenigingsleven 14 federaties of landelijke ‘verenigingen van migranten’ die erkend en gesubsidieerd worden door de Vlaamse overheid (beleidsdomein Cultuur).

Huidige en toekomstige erkenning en subsidiëring

Het decreet voor het sociaal-cultureel volwassenenwerk (4 april 2003) brengt voor de erkenning en subsidiëring van de migrantenverenigingen een aantal belangrijke veranderingen teweeg.

Tot en met 2010 beschikken zij over de tijd om te voldoen aan dezelfde erkenningsvoorwaarden als de autochtone verenigingen. In de praktijk betekent dit het realiseren van een groei naar minimum 50 afdelingen of groepen, gespreid over minstens drie Vlaamse provincies, waarbij in elke provincie minstens tien aangesloten afdelingen actief zijn. Als migrantenfederaties deze voorwaarden niet op eigen kracht halen, kunnen zij onderlinge samenwerkingsverbanden aangaan.

Vanaf 2011 heeft het woord ‘migrantenvereniging’ geen decretale betekenis meer. Er is dan enkel nog sprake van ‘verenigingen’. De subsidie-enveloppe van deze verenigingen wordt vanaf 2011 definitief vastgesteld.